Astrofotografia jest to dziedzina fotografii, która zajmuje się zdjęciami sfery niebieskiej oraz wszystkich występujących na niej obiektów, takich jak np. planety, galaktyki, czy mgławice.

Astrofotografię wykorzystuje się często, by ujrzeć obiekty zbyt słabe do oglądania gołym okiem, bądź za pomocą niewielkich teleskopów. Zastosowanie długiego czasu ekspozycji umożliwia zebranie na jednej kliszy fotograficznej wszystkich fotonów padających z danego obszaru nieba nawet przez kilka godzin. Utrzymanie bardzo dokładnego ustawienia instrumentu (aparat fotograficzny lub kamera CCD, ew. połączone z teleskopem - zob. astrograf) wymaga użycia solidnego statywu i montażu, połączonego z precyzyjnym napędem zegarowym.

Historia Astrofotografii

Pierwszym pionierem astrofotografii był John William Draper, który wykonał fotografię księżyca w 1840 roku. Następnie jego syn, Henry Draper, w 1880 r. jako pierwszy sfotografował obiekt pozasłoneczny - Wielką Mgławicę w Orionie. Od początku lat 90. XX wieku coraz więcej, zarówno amatorskich jak i profesjonalnych astrofotografów zamienia tradycyjne aparaty na matryce CCD, charakteryzujące się m.in. zwiększoną czułością, kosztem jednak mniejszego pola widzenia.

Wielka Mgławica Oriona (krócej: Mgławica Oriona, znana również jako Messier 42, M42 lub NGC 1976) - mgławica emisyjna w gwiazdozbiorze Oriona. Jej jasność widoma wynosi 4,0m, a rozmiary kątowe 85×60 minut. M42 znajduje się w odległości około 1600 lat świetlnych od Ziemi, ma średnicę 33 lat świetlnych i jest najjaśniejszą mgławicą widoczną na niebie.

Jako pierwszy zaobserwował ją Nicolas-Claude Fabri de Peiresc w 1610 roku. Mgławica była później odkrywana kilkukrotnie przez niezależnych obserwatorów, m.in. przez Huygensa w 1656.

Mgławicę w Orionie z powodzeniem fotografują miłośnicy astronomii, często sprzętem bardzo amatorskim. Dysponując kwotą kilkuset złotych możemy pokusić się o takie mniej więcej fotografie:

Dużo prościej wykonać jest dpbre fotografie planet, a na pewno wiąże się to ze znacznie mniejszymi kosztami.

Planeta [gr.] - ciało niebieskie o znacznej masie nie emitujące światła samodzielnie i zazwyczaj okrążające gwiazdę. Termin pochodzi od greckiego słowa planetes ("wędrowiec"), jakim starożytni astronomowie określali siedem jasnych ciał (Merkurego, Wenus, Marsa, Jowisza i Saturna, a także Słońce i Księżyc), poruszających się na niebie względem gwiazd. W czasach nowożytnych wykluczono z tego grona dwa ostatnie obiekty, a naturę planety przypisano Ziemi oraz odkrytemu Uranowi, Neptunowi i w XX w. Plutonowi.

Międzynarodowa Unia Astronomiczna uznaje ten podział, choć często kwestionowany jest status Plutona, którego orbita, budowa oraz rozmiary upodabniają do obiektów pasa Kuipera (KBO). Nie istnieje precyzyjna naukowa definicja "planety" i część astronomów domaga się zdegradowania Plutona, podczas gdy inni postulują zwiększenie liczby planet. Decyzje Unii w tej sprawie spodziewane są po najbliższym kongresie generalnym, który odbędzie się w sierpniu 2006.

Planety Układu Słonecznego

Dziewięć planet Układu Słonecznego wg rosnącej odległości od Słońca to:

• Merkury
• Wenus
• Ziemia
• Mars (wewnętrzne planety skaliste) oraz
• Jowisz
• Saturn
• Uran
• Neptun (zewnętrzne gazowe olbrzymy), a także
• lodowy Pluton i Charon, uznawane za podwójną planetę.
  • Czasami jako planetę błędnie określa się również większy od Plutona obiekt transneptunowy 2003 UB313 (nieoficjalnie znany jako Xena).

Przez kilkadziesiąt lat XIX w. do planet zaliczane były cztery jako pierwsze odkryte planetoidy: Ceres, Pallas, Juno i Westa.

Nazwy wszystkich planet za wyjątkiem Ziemi i Urana pochodzą od imion rzymskich bogów. Nazwy te są uniwersalne w niemal całym zachodnim świecie, choć w niektórych nieeuropejskich językach, jak np. chiński, używa się innych. Wyjątkiem jest też Grecja, gdzie funkcjonują imiona bóstw greckich - Hermes (zastępuje Merkurego), Afrodyta (Wenus), Gaja (Ziemia), Ares (Mars), Zeus (Jowisz), Kronos (Saturn), Uranos (Uran), Posejdon (Neptun), ale już Pluton, nie Hades.Uran odkryto w XVIII wieku Neptuna w XIX i Plutona w XX. Również nazwy większości księżyców pochodzą od imion postaci z klasycznej mitologii.

Dysponując sprzętem wartości ok 1,5 K Euro nawet z balkonu dużego miasta można wykonywać takie fotografie planet:

Oprócz planet Układu Słonecznego właściwie przez cały rok możemy robić zdjęcia naszego naturalnego satelity - Księżyca. Księżyc jest bardzo wdzięcznym obiektem do fotografowania: łatwo go znaleźć, jest bardzo jasny, więc można robić dobre zdjęcia mniej czułym (czyli tańszym) sprzętem.
Amatorski sprzęt pozwoli nam wykonać np takie fotografie Księżyca: